ភាពកក់ក្ដៅនៃគ្រួសារអ្នកស្រី ឌុច ភារុន និងលោក ឃ្លាំង ធឿន ដែលជាមន្ត្រីប៉ូលិសនៅឃុំគោកមន ស្រុកបន្ទាយអំពិល ខេត្តឧត្តរមានជ័យ បានដល់ទីបញ្ចប់នៅថ្ងៃទី១៧ ខែធ្នូ នៅពេលគ្រាប់ផ្លោងថៃបានធ្លាក់លើផ្លូវមួយនៅក្នុងភូមិ។
អ្នកស្រី ឌុច ភារុន និងលោក ឃ្លាំង ធឿន បានស្គាល់គ្នាតាំងពីកុមារភាព ដោយបានរៀនក្នុងថ្នាក់ជាមួយគ្នានៅក្នុងសាលាក្នុងភូមិ និងបានស្រឡាញ់គ្នាតាំងពីពេលនៅកុមារ។ ពួកគេបានរៀបការនៅឆ្នាំ២០១០ មានកូនប្រុសអាយុ ១៥ឆ្នាំ និងកូនស្រីពៅ អាយុ ១៣ឆ្នាំ។
នៅពេលផ្ទុះសង្គ្រាមទាំងនៅខែកក្កដា និងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ អ្នកស្រីតែងរត់ភៀសខ្លួនទៅខេត្តសៀមរាប ខណៈដែលប្ដីជាប៉ូលិសបន្តល្បាតយាមនៅក្នុងភូមិ។ ពួកគេតែងតែទូរស័ព្ទសួរសុខទុក្ខគ្នា ឥតដាច់។ ប៉ុន្តែ នៅពេលអ្នកស្រី ឌុច ភារុន ស្នាក់នៅកន្លែងភៀសសឹកនៅខេត្តសៀមរាប ហេតុការណ៍រន្ធបានកើតឡើង។
អ្នកស្រី ឌុច ភារុន បានរៀបរាប់ថា៖ «នៅវេលានៅម៉ោង៥ល្ងាច ថ្ងៃទី១៧ ខែឆ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ ប៉ូលិសប៉ុស្តិ៍រដ្ឋបាលឃុំគោកមនម្នាក់ បានហៅទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ និងប្រាប់ថា ប្ដីខ្ញុំត្រូវគ្រាប់ប្លោងរបស់ទាហានថៃរងរបួសធ្ងន់បានបញ្ជូនទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យនៅស្រុកចុងកាល់ហើយ»។
អ្នកស្រីបន្តថា បងប្រុសរបស់អ្នកស្រីឈ្មោះ ឌុច ប៉ាង ដែលជាប្រធានភូមិគោកបន បានរៀបប្រាប់អ្នកស្រីថា នៅថ្ងៃកើតហេតុ មានកងទ័ពខ្មែរចំនួន ៣នាក់ទៅរកទិញអំពូលសូឡានៅក្នុងភូមិ។ ពេលនោះអ្នកស្រីនាំកងទ័ពទាំងនោះមកតូបលក់អំពូលសឡា ដែលជាតូបបង ឌុច ប៉ាង ស្ថិតនៅជាប់ផ្ទះរបស់អ្នកស្រី។
អ្នកស្រីថា នៅខណៈពេលមកដល់ ប្ដីអ្នកស្រីបានឈប់ម៉ូតូនៅមុខតូប ស្រាប់តែភ្លាមៗ មានគ្រាប់ផ្លោងរបស់ទាហានថៃបានធ្លាប់ចុះមកចំកណ្ដាលទ្រូងផ្លូវថ្នល់ នៅមុខតូបតែម្ដង ជាហេតុធ្វើឲ្យប្ដីអ្នកត្រូវអំបែងគ្រាប់ផ្លោងពេញទំហឹងតែម្តង។
អ្នកស្រីរៀបរាប់ទាំងទឹកភ្នែកថា៖ «ពេលខ្ញុំបានឮដំណឹងនេះខ្ញុំស្លុតចិត្តណាស់ ហើយកាន់តែរន្ធត់ខ្លាំងថែមទៀត នៅខណៈពេលខ្ញុំកំពុងតែរៀបចំអីវ៉ា់ន់ទៅមន្ទីរពេទ្យនោះ ខ្ញុំបានទទួលដឹណឹងថា ប្តីខ្ញុំបានស្លាប់នៅតាមផ្លូវពេលបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យបាត់ទៅហើយ។ នៅម៉ោងប្រហែល៧យប់ថ្ងៃដដែល សពប្ដីខ្ញុំត្រូវបានបញ្ជូនមកជំរំជនភៀសសឹកក្នុងវត្តគោកប៉ាទ្រី (ខេត្តសៀមរាប) ដើម្បីធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណី»។
[img]
ការស្លាប់របស់លោក ឃ្លាំង ធឿន បន្សល់នូវអម្រែកគ្រួសារសម្រាប់អ្នកស្រី ឌុច ភារុន។ អ្នកស្រីរៀបរាប់ថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំចង់ចាំពីប្ដីខ្ញុំ គឺគាត់ជាមនុស្សស្លូតបូត មិនដែលឈ្លោះជាមួយខ្ញុំឡើយ។ ប្ដីខ្ញុំឲ្យតម្លៃខ្ញុំជាប្រពន្ធណាស់។ ប្ដីខ្ញុំតែងតែជួយខ្ញុំ នៅពេលខ្ញុំត្រូវការអ្វីមួយ។ ប្ដីខ្ញុំតែងទូន្មានកូនឲ្យខំប្រឹងរៀន ពីព្រោះប្ដីខ្ញុំចង់ឲ្យកូនធ្វើជាប៉ូលីសដូចគាត់ដែរ។ ប្ដីខ្ញុំមានបំណងចង់ទិញឡានមួយគ្រឿងសម្រាប់ខ្ញុំ និងកូន ប៉ុន្តែប្ដីខ្ញុំមិនទាន់បានសម្រេចបំណង ឥឡូវគាត់បានលាចាកលោកហើយ»។
នៅថ្ងៃទី៣០ ខែឆ្នូ ឆ្នាំ២០២៥ អ្នកស្រីនិងកូនៗត្រឡប់មកផ្ទះដែលគ្មានរូបឳពុកទៀតទេ។ អ្នកស្រីថា ទាហានថៃបានបង្កសង្រ្គាមក្នុងគោលបំណងចង់បានទឹកដីខ្មែរ បានធ្វើឲ្យប្ដីអ្នកស្រីស្លាប់ ហើយក្លាយជាស្រ្តីមេម៉ាយ កូនកំព្រាឪពុក និងបាត់បង់ភាពកក់ក្កៅ។
អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ខ្ញុំពិតជាចង់បានយុត្តិធម៌សម្រាប់ប្ដីខ្ញុំណាស់ និងចង់ឲ្យទាហានថៃទទួលខុសត្រូវនូវអ្វីដែលខ្លួនបានបង្កឡើង។ ខ្ញុំបានបាត់បង់ប្តីជាទីស្រលាញ់ និងខូចខាតទ្រព្យសម្បត្តិដែលបានខិតខំរកជាយូឆ្នាំមកហើយ»៕
កំណត់សម្គាល់៖ អត្ថបទនេះយោងលើការចុះសម្ភាសរបស់ក្រុមការងារគម្រោង៨១៧ ដើម្បីការចងចាំ យុត្តិធម៌ និងសន្តិភាពនៃមជ្ឈមណ្ឌលឯកសារកម្ពុជា នៅចន្លោះថ្ងៃទី១១ ដល់១៣ ខែកុម្ភះ ឆ្នាំ២០២៦។
ប្រភព៖ PostKhmer